Een aanstormende puber

Ouders vertellen Ronald McDonald Huis NijmegenDecember 2010. Sander Breimer is een leuke knul. 15 jaar. Lang voor z’n leeftijd. Volgt met plezier het VMBO in zijn woonplaats Sittard. “Vandaag nog de kerstmarkt op school en dan lekker vakantie. Dag mam, tot vanmiddag.” Als hij thuiskomt, is hij niet fit, moe. Samen met z’n moeder bezoekt hij de huisarts. De eerste diagnose is Pfeiffer. Pfeiffer vraagt om rust, reinheid en regelmaat, dat past nou niet meteen in het leven van een aanstormende puber.

Daags daarna verslechtert de toestand van Sander. Hij krijgt het benauwd. Op de ochtend van 30 december 2010 stuurt de huisarts hem door naar het ziekenhuis. Zijn moeder gaat mee. De artsen nemen zijn klachten serieus. Hij krijgt allerlei onderzoeken. In de middag ziet de wereld van Sander, zijn ouders en twee zusjes er anders uit: Kanker. Een bijzondere vorm van Non Hodgkin.

 

Zijn ouders vertellen:

“We werden compleet overvallen door de uitslag. Onze Sander! Zo’n energieke knul. Dat kan niet. Opeens verandert je tijdsbeleving. Artsen overleggen over je kind. Je bent daar niet bij. Angstig wachten. De minuten kropen voorbij. Ontreddering. De artsen in Sittard vertelden ons dat de kanker behandelbaar was. Daar klampten we ons aan vast. Natuurlijk zou Sander beter worden!
Met de artsen bespraken we dat wij zelf gingen vertellen aan Sander wat er met hem aan de hand was. Nee, daar wilden we geen artsen bij hebben. Sander schrok. Reageerde ook sterk en nuchter. Begreep toen nog niet wat de consequenties waren. Bij ons was dat ook nog niet goed doorgedrongen. We vertelden hem dat we het natuurlijk gingen redden met elkaar. Dat nam niet weg, dat zijn toestand alsmaar verslechterde. Door een gezwel op zijn borst kreeg hij steeds meer ademnood. Zien dat je kind het zo benauwd heeft, dat is hartverscheurend.

Vanuit Sittard werd geadviseerd om Sander in het UMC St Radboud in Nijmegen te laten opnemen. Omdat daar op dat moment geen plaats was ging hij, in de ambulance, met naast zich een arts uit Sittard, door naar het AMC in Amsterdam.

31 december 2010 gleed over in 1 januari 2011. Gelukkig Nieuwjaar? De behandeling en medicatie in het AMC sloegen aan. Binnen 24 uur ademde Sander weer normaal. We haalden allemaal opgelucht adem. Hij zag er weer goed uit. We konden amper geloven dat hij zo ziek was. Als je hem zag zou je denken: “die jongen mankeert niets.” De artsen in het AMC communiceerde helder en open. Een lange weg van chemo-behandelingen lag voor ons.

Na enige tijd was er plaats in Nijmegen. Het behandelplan voor Sander zou ruim een jaar duren. Chemo en onderhoud. We zijn er vol ingegaan. We nemen onze pet af voor onze zoon. Het was zwaar en soms kritiek, maar hij bleef optimistisch. Hij beurde ons op. En ook de rust en ruimte die we kregen in het Ronald McDonald Huis in Nijmegen hield ons in balans.”

Het ging, binnen de mogelijkheden, goed met Sander. De medicatie deed z’n werk. De tumor verdween. Sander kreeg weer vertrouwen in zijn lichaam. Van lieverlee pakte hij, zijn ouders en zusjes de draad weer op. Hij slaagde voor zijn VMBO diploma en afgelopen augustus ging hij naar het middelbaar beroeps onderwijs. Het was even wennen in z’n nieuwe klas… “Een beetje hoofdpijn,” meldde hij na de eerste lesdag.” Het werd erger. “Ik denk dat ik een tumor in mijn hoofd heb,” vertelde hij z’n ouders. “Welnee joh.” De pijn werd heviger. Drie dagen later kreeg hij de prognose: Hersentumor.

Inmiddels is het december 2012 en heeft Sander weer tal van behandelingen achter de rug. Zijn ouders en zusjes ervaren hun verblijf in Ronald McDonald Huis Nijmegen als een warme deken. “Daar tot rust komen geeft ons kracht om door te gaan en met optimisme de toekomst tegemoet te blijven zien en Sander te steunen.” Sander en zijn ouders zijn strijdbaar. De artsen zijn positief. Sander ook: “Mam, het komt allemaal goed!” Weer nadert een nieuw jaar. Wij wensen hen allen alle goeds!