Vijf vragen aan de nieuwe bestuursvoorzitter

Ronald McDonald Huis Nijmegen Nieuws

Voorafgaand aan haar pensioen was Hanneke 11 jaar voorzitter van het college van bestuur van ROC Nijmegen, was ze onder meer werkzaam bij de FNV, was baas van de sociale dienst Nijmegen en had diverse topfuncties in Den Haag en Amsterdam. In vijf vragen leren we haar als voorzitter en persoon wat beter kennen. Zo heeft zij maatschappelijke betrokkenheid hoog in het vaandel en zijn haar ouders haar grote voorbeeld…

Wat heeft je doen besluiten om je beschikbaar te stellen als bestuursvoorzitter?

“Ik ben iemand die zich maatschappelijk heel erg betrokken voelt. Dat heb ik van huis uit meegekregen. Mijn hart ging dan ook meteen sneller kloppen toen ik hiervoor werd benaderd. Wat fantastisch dat zo iets bestaat: een Huis waar ouders kunnen verblijven wanneer hun kind ernstig ziek is. Het is erg belangrijk dat je als gezin dan dichtbij elkaar kunt zijn. Het voelde meteen goed, ik hoefde er niet lang over na te denken.”

Wat zijn jouw speerpunten als nieuwe voorzitter?

“Er staat al een hele mooie organisatie. Maar wat ik van essentieel belang vind is, dat je als organisatie in ontwikkeling blijft. Scherp blijven op de kwaliteit die je biedt. Je moet altijd in contact blijven met je omgeving, daarvan leren en waar nodig, zaken verbeteren. Blijven we voldoende verbonden met de gezinnen en hun behoeften? Kunnen we de talenten van vrijwilligers beter benutten? Hoe blijven we betrokken bij bedrijven in de regio? Dat soort vragen moeten we ons blijven stellen.”

Wat is jouw levensmotto?

“Mijn motto is ‘’Samen leven, samen werken’’. Ik vind het heel belangrijk dat mensen elkaar respecteren. Een open mind hebben, je proberen te verplaatsen in een ander. Ook als organisatie moet je over je eigen schutting heen durven kijken. Zoeken naar verbintenissen, openstaan voor samenwerking maakt een organisatie alleen maar sterker.”

Wie of wat inspireert jou?

“Er zijn zoveel mensen die mij inspireren, maar laat ik het eens dichtbij huis zoeken. Mijn ouders zijn voor mij een belangrijke inspiratiebron. Daar ligt toch mijn basis. Slimme, betrokken en actieve mensen. Wat zij mij, mijn broer en zussen vooral bijgebracht hebben is rechtvaardigheidsgevoel. Altijd iets over hebben voor een ander. Dat zit als het ware in onze genen. We zijn allemaal gaan werken in organisaties waar onze maatschappelijke betrokkenheid tot uiting kan komen.”

Welk boek raad je ons aan?

“Wees onzichtbaar van Murat Isik. Hij beschrijft op treffende wijze hoe een jongen zich ontworstelt aan de verwachtingen van zijn vader, van zijn cultuur. Hoe hij ondanks alle tegenslag die hij ervaart, ook van de omgeving buiten het gezin door zijn ‘anders zijn’, toch zijn grenzen verlegt. Een boeiend verhaal dat mij enorm raakt.”